De Tocht van Hoop leidde de plussers via de Begijnhofkerk en Het Anker naar het Klein kasteeltje. Drie bijzondere plekken met telkens een boeiende getuigenis van een priester, een vrijwilligster, een ex-dakloze, een opvoedster van Fedasil en van minderjarige niet-begeleide asielzoekers. Een heel ingrijpende tocht die blijft nazinderen.

Een tocht van 'HOOP'...

‘Al wat jij gedaan hebt voor één van minsten van mijn broeders hebt gij voor mij gedaan’ (Mt 25,40)

Ongeveer 30 enthousiaste jongeren tekenden op zaterdag 19 november present in studentenhuis Ruach in de Begijnhofwijk voor een Tocht van Hoop om en rond de Begijnhofwijk. De lege magen werden gevuld met een rijke en arme tafel. De jongeren kregen op deze manier de kans om stil te staan bij het al of niet geluk te hebben arm of rijk te zijn. Eén van opmerkelijke quotes was de volgende: ‘Wat ik niet heb, zal ik maar gaan pikken, die hebben daar toch genoeg’. Een andere: ‘We zullen delen wat we zelf niet lekker vinden’. Een kleine weerspiegeling van onze maatschappij, mini, mini weliswaar.

Daarna trokken we samen naar de Begijnhofkerk en werden er verrast met een fototentoonstelling over kinderen in armoede. Een aanrader nu het Advent is en Welzijnszorg er de aandacht op vestigt dat armoede geen kinderspel is. Daniël Alliët was onze gastheer en verzorgde verder voor ons het programma. Hij schetste in eenvoudige woorden en doorspekt met treffende en diep rakende voorbeelden de armoede in Brussel. Er is een verschil tussen een arme, bejaarde in de hoofdstad, een dakloze, een migrant en een asielzoeker. Maar het draait allemaal om mensen! De verdeling tussen arm en rijk groeit snel. De 'rijke tafel' is 86 keer groter dan de 'arme tafel'; daar draait de armoedekloof rond. Hij doorspekte zijn betoog met rake evangelieperikopen en gaf ons reeds een vroege nieuwjaarswens mee (of was het nu de nieuwjaarswens van 2011): 'Een goede gezondheid en de durf om het met minder te doen, niet alleen omdat de begroting dit van ons zal vragen’. Om bij stil te worden. Een volgende doordenker was dat als we als Vlamingen verder de consumptiesnelweg opgaan, dat we ervoor zorgen dat we met onze ecologische voetafdruk 5 miljard mensen in zee laten verdwijnen, omdat er voor hen geen land, geen plaats meer is… De armoede werd dus gesitueerd in de wereld en hij ging verder… Verder op weg met ons in een verhaal over Brussel en Vlaanderen. Wie is die arme, die dakloze, die asielzoeker… Het zijn allemaal mensen met een gelaat, een gezicht, … Hij wees ons erop dat ze vaak de moed om te leven verliezen omdat ze daadwerkelijk niemand meer zijn. Ze hebben geen documenten en kunnen geen aanspraak doen op zorg, bijstand… Wettelijk bestaan ze nauwelijks of niet! Maar in de ogen van de voorbijgangers, de buurt bestaan ze ook niet! Ze worden niet gezien. We zien ze niet, we kijken ze niet aan om onszelf te beschermen om niet geraakt te worden door hun bestaan en misschien ook bang van de verantwoordelijkheid dat dit zien van ons vraagt.

We gingen op tocht naar het dienstencentrum ‘HET ANKER’ waar Ann ons opwachtte. Wat een vrouw, wat een charisma en inzet voor diegenen die zo weinig gezicht krijgen. Ze verwoordde haar engagement als volgt: 'Ik had honger en je hebt me te eten gegeven'. Dit zinnetje uit het evangelie spreekt haar levensengagement uit. Waarom deed ze me zo denken aan Moeder Teresa? De jongeren hingen aan haar lippen terwijl ze vertelde over haar mensen die ze er elke dag mag en durft ontmoeten.

Veel indrukken hadden we al en de groep werd stiller. Het werd nog stiller toen we het ‘Klein Kasteeltje’ binnenstapten en luisterden naar het hoopvolle verhaal van een zestienjarige jongen uit Afghanistan die gelooft in de toekomst. Niet begeleide minderjarigen, zo noemen ze officieel, maar het was een jongere met evenveel dromen en geloof in de toekomst als de doorsnee jongere die we kennen. Geen verhaal van vragen en krijgen, van eisen en verwachten, een verhaal van wachten en uitkijken en op weg gaan… Het leek me hier dat Advent werkelijk beleefd werd. Ook al hoorden we dat voor velen van hen het wel nooit Kerstmis wordt...

We wandelden verder met Joost, een ex-dakloze die zijn verhaal vertelde met af een toe kleine humoristische kanttekening. Een verhaal weliswaar weer vol hoop.

Een tocht van Hoop is een hoopvolle tocht die je raakt in het diepste van je zijn. Een aanrader voor elkeen die begaan is met de andere. Jezus was diegene die in de ontmoeting ging staan en niemand uit de weg ging. De mensen die we vandaag ontmoetten, hadden iets van dit ontembaar liefdevol verlangen om te ontmoeten in hun ogen. Terug in Ruach vroegen we de jongeren naar één woord, één gedachte om deze namiddag samen te vatten en ze zeiden:

indrukwekkend, ingrijpend, confronterend, hoopvol, hoopvolle jongeren die geloven in de toekomst ondanks de moeilijkheden, kijk hen aan!, ik ben dood zolang je me niet aankijkt, als je me aankijkt mag ik bestaan!

Een tocht die ikzelf niet zo snel naast mij kan leggen, een tocht met een Hoopvolle boodschap om de Advent in te stappen en te verwachten. Verwachten is trouwens niet doelloos wachten maar op weg gaan zoals Maria naar Elisabeth stapte en zong.

-Katelijn-

Het laat een mens niet los

Armoede! Tocht van Hoop!
Jij en ik!
Ik,
een dak boven mijn hoofd!
Jij,
de donkere straat!
Ik,
een rijkelijk gevulde tafel met lekkers van overal!
Jij,
een harde korst uit de vuilnisbak van op de hoek!
Ik,
Een geldbeugel vol zakgeld!
Jij,
1 euro van Fedasil!
Ik,
zak weg in een zachte matras met kussens!
Jij,
een matje van dun karton en een versleten deken!
Ik,
een vriendenkring waar ik kan op steunen!
Jij,
Een voorbijganger die misschien een eurocentje in je hand stopt!

Wat is dit voor een wereld?
Dit maakt met kwaad en machteloos!
God, help me!  
Geef me kracht om te helpen en zeg me wat ik kan doen!

-Hilde-