Terugblik op de pelgrimstocht in het prachtige Normandie van 2 tot 13 augustus 2009

Een fotoreportage van de tocht vind je hier. 
 

Een tocht om nooit te vergeten

Van 2 tot 13 augustus pelgrimeerden we met tientallen jongeren naar de Mont Saint-Michel. Door duinen en op kliffen, langs het strand en door de mooiste holle wegen bezetten we 10 dagen lang de Normandische kustlijn.

Op zondagmorgen vertrokken we na een sfeervolle zendingsviering in de basiliek van Tongeren al zingend:

“Vroeg in de ochtend gaan we verder op pad, met onze palster als een steun in de hand. In onze rugzak zit niet veel: dat maakt vrij. Mont Saint-Michel komt stap voor stap dichterbij! Ultreia!”

Het duurde niet lang of we ontdekten dat we op weg naar de Mont Saint-Michel vooral op weg waren met en naar elkaar en dat het huidige moment, waarin we leefden het belangrijkste was: samen leven, samen bidden, samen spelen, samen moeilijkheden overwinnen: kortom elkaar dienen in vreugde.
We ontdekten dat de mooiste tocht op aarde de tocht naar elkaar toe was.

Onze spirituele gids tijdens de pelgrimstocht was de apostel Paulus. Dagelijks werden vanuit zijn leven en vanuit zijn brieven aanzetten gegeven tot gesprek met elkaar. Het werden boeiende conversaties, het werden momenten van ontmoeting met een man van 2000 jaar geleden en door hem leerden we elkaar op een heel andere manier kennen.

Een psalmwoord dat we op één van de ochtenden baden drukt uit wat er stilaan gebeurde:“Ja, dat doet deugd: als broeders in één huis samen te leven” (Psalm 133).

Eén van de jongeren verwoordde het op haar manier tijdens een voorbede: “Bedankt Heer, voor het gevoel van thuis zijn, ondanks het feit dat we ons telkens weer verplaatsen.”

Het samen leven in de geest van het evangelie deed ons anders naar elkaar en naar de werkelijkheid kijken. Het bracht ook het beste in onszelf naar boven.

Op een ochtend vertelde één van de jongeren:

“Graag had ik gisteren de lange tocht langs de kliffen gedaan.
Maar ik vond het een mooi moment toen we als groep gekozen hebben
om de korte tocht te doen en te merken hoe we vreugde hebben gevonden
in het verliezen van onze eigen ideeën omwille van de andere.”

De laatste drie dagen wandelde ook onze bisschop Patrick mee, die zichtbaar getroffen was door de intensiteit waarmee de jongeren deze tocht leefden. We vonden het dan ook allemaal heel fijn dat hij samen met ons op pad ging.
 

De voorlaatste dag, wandelend langs de kust zagen we plots de Mont Saint-Michel liggen. We waren er nog niet, maar we zagen de berg. Het was een prachtig zicht. We hadden het ook wel een beetje moeilijk met dit moment. Want de berg zien,  wilde zeggen dat het einde nabij was. Toch heeft de Mont Saint-Michel uiteindelijk een heel andere betekenis gekregen: dit is de berg die ons samengebracht, deze berg, deze eindbestemming heeft ons leven een nieuwe wending gegeven: zonder deze berg hadden we elkaar nooit op deze manier ontmoet. Deze berg staat symbool voor een leven in vriendschap met elkaar en met de Heer.
 

Tijdens de nachtwake schreef één van de jongeren:

“Heer,
dit was voor mij een ongelooflijke tocht om nooit te vergeten!
Ik heb werkelijk van ieder moment genoten en een heleboel toffe en stuk voor stuk oprechte mensen leren kennen.
Ik heb fantastische wegen doorkruist van beton tot duin, bos en strand.
Ik heb me verbonden geweten
en dit was enkel maar mogelijk door deze hechte groep!
Bedankt hiervoor, om me te laten zien wat geloof echt betekent.”

J.S.