Spaanse vakantie-echo op de Brusselse pagina's van Kerk&Leven van 14 september.

Ruim zeshonderd jonge Vlamingen maakten van de Wereldjongerendagen in Madrid hun grote zomerafspraak. De grote meerderheid koos voor de lange formule met een voorprogramma in Zuid-Frankrijk of Spanje. Zo trokken IJD Vlaams-Brabant&Mechelen en IJD Brussel op 8 augustus met een volle bus vanuit Heverlee richting Lourdes en Salamanca. Op enkele uitzonderingen na koos iedereen ervoor om de avond vóór vertrek zijn of haar slaapmatje uit te rollen in de sporthal van Don Bosco Groenveld, kwestie van het slapen op de grond al een beetje gewoon te worden en vooral het vertrek van de bus niet te missen om 5 uur ’s ochtends. Tevens een eerste screening van de potentiële snurkers… Bij het inladen van de bus viel meteen op dat er aan muzikaal talent geen gebrek zou zijn (4 gitaren, 1 dwarsfluit). Voor we het goed en wel beseften stonden we stil in de traditionele file rond Parijs en hadden we de Belgische kwakkelzomer voorgoed achter ons gelaten. Bij de aankomst ’s avonds in Lestelle-Bétharram vlakbij Lourdes werden we opgewacht door de logistieke ploeg, die voor ons lekkere pasta had bereid. De twee volgende dagen in Lourdes waren goed gevuld. Een ochtendgebed leidde de dag telkens in. Daarna werd er uitgewisseld in kleine groepjes na een inhoudelijke input, die natuurlijk niet toevallig gekozen was. De eerste ochtend gaf zr Katelijn een catechese over ‘geworteld zijn in Christus’, het thema van de Wereldjongerendagen. WJD stond die namiddag voor WaterJongerenDagen: raften op de Gave, zwemmen in Lac de Baudreix of afdalen in de vochtige grotten van Bétharram. ’s Avonds sprak pater Mark Kemseke, die bijna het hele jaar door in Lourdes werkt, over de verschijningen van Maria aan Bernadette in 1858 en hun betekenis voor ons vandaag. De tweede ochtend gaf Edward een inleiding over volksdevotie als voorbereiding op een verkenning van Lourdes ‘in de voetsporen van Bernadette’. Dat laatste is letterlijk te nemen, want we liepen van de schaapsstal in Bartrès, waar Bernadette indertijd haar kudde naar toe bracht, een vijftal kilometer te voet naar Lourdes, waar we alle belangrijke plekken in Bernadettes leven bezochten. De kaarsjesprocessie ’s avonds was een gepaste afsluiter van de dag, terwijl voor veel jongeren de eucharistieviering op Cité St-Pierre eerder die dag de mooiste herinnering aan Lourdes zou blijven. Cité St-Pierre onthaalt pelgrims die niet de middelen hebben om een verblijf in hotels te betalen. De volgende ochtend lieten wij ons ‘hotel’ – de sporthal van Lestelle – achter om nieuwe lucht op te snuiven in de streek die gekend is voor zijn gerookte hesp en chorizo. Vier dagen waren we te gast in het bisdom Salamanca samen met 3000 jongeren uit Europa. Door dit internationale karakter kregen we reeds een voorsmaakje van wat ons te wachten stond in Madrid. Onze bus werd gepiloteerd naar een klein dorpje met een mooie naam, Cantalapiedra (zingende steen), waar de gastfamilies klaarstonden om ons in de watten te leggen. De jongeren die niet in families gelogeerd waren konden zich toch verheugen op een echt bed in het gastenverblijf van de Clarissen. Voor en na de siësta konden we genieten van een rijk gevuld spiritueel, cultureel en culinair programma telkens in een andere locatie: dag 1 in Peñaranda, dag 2 in Cantalapiedra, dag 3 in Alba de Tormes (waar Teresa van Avila begraven ligt) en Salamanca. s’ Avonds laat vonden we onze gastgezinnen terug op de terrasjes van Cantalapiedra. Dit lieflijk dorpje in Castilië treurde toen het zijn Vlaamse ‘amigos para siempre’ op het feest van Maria Hemelvaart moest laten vertrekken naar Madrid, waar we een dag later tijdens de openingsviering op Plaza de la Cibeles door kardinaal Rouco werden verwelkomd als ‘peregrinos para siempre’. Ondertussen waren alle zeshonderd Vlamingen geïnstalleerd in Parla, een voorstadje van Madrid. De jongeren van onze bus mochten hun matjes uitrollen in het lokale parochiehuis. Vooral de plaatsen op het balkon en op het dakterras waren gegeerd. Op woensdag 17, donderdag 18 en vrijdag 19 augustus begon de dag voor de Vlamingen met een catechese in de parochiekerk van Parla. Vooral de oneliners van Mgr. De Kesel en de ‘one-letter’ van Mgr. Bonny blijven in het geheugen gegrift. Mgr. De Kesel verraste door te stellen dat ‘elke christen ook een beetje atheïst moet zijn’, waarna hij ons liet nadenken over de ‘goden’ die ons onvrij maken. Hij vertelde ook dat ‘God ons niet geschapen heeft in een moment van verveling of verstrooiing, omdat de eeuwigheid zo lang duurt’. ‘God verlangt om gekend en bemind te worden door ons; zo menselijk is God, zo goddelijk is de mens’. Mgr. Bonny vatte zijn betoog over het centrale thema van de Wereldjongerendagen samen met één letter: de ‘s’. Groeien in geloof betekent ook worstelen in geloof: ‘geworteld’ in Christus en ‘geworSteld’ in Christus gaan dus samen. De voormiddagen in Parla werden telkens afgesloten met een mooie eucharistieviering. Daarna trokken alle jongeren in groepjes naar het jongerenfestival op verschillende plaatsen in Madrid. Niet gemakkelijk een keuze te maken uit de honderden activiteiten, vooral als het activiteitenboekje enkel in het Spaans gedrukt is. Gelukkig zorgde Annelien van IJD er voor dat begeleiders de jongeren meenamen naar de interessantste activiteiten van de dag: rondleiding in de binnenstad, bezoek aan het Prado, roepingenfestival, concerten, films, getuigenissen, een Taizégebed,… Bij de aankomst van de paus op donderdagavond waren de technische problemen van de openingsviering (veel beeld, weinig klank) gelukkig van de baan. Ook de kruisweg op vrijdagavond konden we goed volgen. De meeste Vlamingen hadden tegen die tijd het grote scherm ontdekt in het Parco del buen retiro, één van de weinige schaduwrijke plekken in de bloedhete stad (35 à 40°Celsius). Het slotweekend beloofde weinig schaduw; er staan nu eenmaal geen bomen op een vliegveld. Gewapend met ons WJD-zonnepetje, al dan niet in combinatie met ons Kerk&Leven-zonnepetje (waarvoor dank), trokken we zaterdagnamiddag richting avondwake op Cuatro Vientos. Moeilijk om echt betrokken te zijn op het gebed als op dat moment een heus onweer losbarst. Zelfs de paus zag dat in en legde het gebed even stil. Het mirakel was ondertussen geschied: anderhalf miljoen gelovige jongeren samen op één plek, klaar om samen de nacht door te brengen. Naar het schijnt is er tot in de vroege uurtjes gezongen en gedanst, maar de schrijver van dit artikel heeft vooral goed geslapen. Tijdens de slotviering op zondagochtend nodigde de paus ons uit om gelukkig naar huis terug te keren, maar met de opdracht onze geloofsschat niet alleen voor onszelf te houden. Net zoals Mgr. Hoogmartens enkele dagen voordien in Parla, benadrukte hij dat we moeten durven getuigen van Christus, in Wie we vreugde en waar geluk vinden. Natuurlijk sluit dit niet uit dat we moeten blijven worstelen in geloof. Ook na de 26ste Wereldjongerendagen is de zoektocht niet voorbij. We zijn nu eenmaal ‘peregrinos para siempre’.