Stefanie Brown ging met de steun van haar parochie mee op tocht naar Compostela en heeft daarover een getuigenis afgelegd in de zondagsviering. Op wonderbare wijze kwam de tekst in ons bezit...

Hallo allemaal, hier ben ik dan weer. Al een tijdje terug van weggeweest. De vakantie is al gedaan, het schooljaar is al volop bezig,   Maar zoals beloofd zal ik jullie toch een korte indruk geven van hoe mijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostela met de organisatie IIJ is geweest. Wat het heeft betekend voor me. Ik heb voor de gelegenheid zelfs een paar van mijn medetochtgenoten uitgenodigd. Zij zijn ten slotte degene die er grotendeels voor gezorgd hebben dat het zo een geslaagde tocht is geworden!

(Stefanie staat 3de van rechts, enthousiast te zwaaien...)

We waren met een grote groep, 73 in het totaal. 53 jongeren met 10 begeleiders en dan nog logistiek en keukenploeg, en elke morgen werden we verdeeld in verschillende, kleinere stapgroepjes. Zo was alles wat intiemer en kreeg je de kans iedereen te leren kennen. Dagelijks deden we tussen 20 à 25 km. In totaal hebben we in 17 dagen ongeveer 300 km afgelegd. Het was in het begin wat vreemd voor mij, aangezien ik door omstandigheden een dag later aankwam. Er vertrok na mijn aankomst bij de groep quasi onmiddellijk een stapgroepje en met hen mocht ik dan mee. Maar ik kende nog niemand terwijl enkelen elkaar al hadden leren kennen. Gelukkig raakte ik aan de praat met iemand en zo was het ijs in het eerste dorpje, Saint-Jean-Pied-de-port al gebroken. Toen was ik al aan het zingen, lachen en plezier aan het maken.
 

Zalig was het, om in een groep te komen waar je niemand kent maar toch onmiddellijk wordt opgenomen. De eerste dag zal ook de dag blijven die in ieders geheugen gegrift staat. Het heeft die dag gegoten dat het geen naam had! Het slechte weer verraadde zich ’s ochtends al maar rond 11u kwam er toch eventjes een zonnetje piepen. Iedereen moest zich insmeren, want die zon kon verraderlijk zijn! Dat was natuurlijk zonder de heerlijke wolkjes gerekend. We zaten in de bergen met gierende wind en hagelharde regen! Maar, daar hadden we de beste remedie ooit voor gevonden. Zingen natuurlijk, terwijl we al stappend de bergen trotseren. Buiten adem of niet, blijven zingen was de boodschap. Ik zeg je, het geeft me nog een verwarmend gevoel als ik eraan terug denk.

Zingen, ja, dat is iets wat we het hele kamp door deden. En ik altijd in volle borst meedoen natuurlijk, wat dacht je. Zelfs tot vervelens toe, in de ogen van enkele tochtgenoten. Maar het bracht wel sfeer, tijdens de bezinningen. We hadden er 3 per dag. ’s Morgens en ’s avonds, telkens na het eten en dan nog een middagbezinning met de stapgroep. De bezinningen gingen over dingen om bij stil te staan, om es over te praten,   Wat je normaal niet doet. Want je weet niet met wie erover te praten of je staat er gewoon niet bij stil.
 

Het jezelf vinden, waar ik wat van terug schrok, is niet echt gebeurd. Maar ik ben wel een uniek ervaring rijker, die niemand mij ooit kan afnemen. Ik ben op bepaalde punten tot een besef gekomen wat ik nooit in mijn eentje had gekund. Daar ben ik heel blij om, dat ik door te praten met mensen die er volledig buiten staan een andere visie op dingen heb gekregen. Ik ben echt tot nieuwe en andere inzichten gekomen. Ik heb ongelofelijk veel nieuwe en lieve mensen leren kennen. Ik ben vele vriendschappen rijker.
 

En dat allemaal dankzij jullie! Dankzij jullie steun heb ik deze unieke ervaring kunnen meemaken, heb ik deze unieke mensen kunnen leren kennen, heb ik kunnen voelen dat ik niet alleen ben met mijn geloof. Ook bedankt voor jullie gebeden en het steunen van thuis uit. Ik heb er veel aan gehad toen ik het moeilijker had.
Maar ik wil toch ook mijn tochtgenoten die er hier vandaag bij zijn en die er niet kunnen bij zijn, bedanken. Zij hebben het met mij 2 weken kunnen uithouden (wat niet altijd vanzelfsprekend is), en zij hebben me ook gesteund toen ik het wat moeilijker had. Zonder hen was het me ook niet gelukt om tot in Santiago de Compostela te geraken. Bedankt daarvoor!
 

Mijn tocht naar het verre Santiago heeft me echt nieuwe inzichten gegeven, nieuwe en supergoede vrienden gegeven, een betere visie op geloven gegeven... De camino naar Santiago geeft aan iedereen die hem volgt ongelofelijk veel. En ik hoop dat ik wat van de liefde die de weg aan mij heeft gegeven aan jullie allemaal kan doorgeven. Want dat is 1 van de essenties van Ijd, de camino en geloof.