In Kerk en Leven van de parochie Ichtegem verscheen op 26 augustus het verslag van Silke Vandendriessche die meetrok met ons naar Compostela. Je zou zin krijgen om direct weer te vertrekken...

We hadden er zolang naar uitgekeken en eindelijk was het dan zover. 15 juli stonden we met zo’n zeventigtal jongeren zenuwachtig te wachten tot we eindelijk de bus op mochten. Na de zendingsviering (in aanwezigheid van de bisschop) namen we vlug afscheid en dan de bus op richting Saint-Jean pied de Port. Eenmaal daar aangekomen moesten we de tent opzetten en dan het idyllische dorpje bezoeken. ’s Avonds snel onder de wol om fris en monter te zijn voor onze eerste zware stapdag.

(Silke staat uiterst rechts naast Tine. Zouden ze afgesproken hebben om een gele t-shirt te dragen?)

Elke morgen tentje afbreken, ontbijten en na de bezinning vertrokken we op tocht (soms overbrugden we eerst nog een stukje met de bus). We wandelden door de bergen, door de "woestijn" en soms ook eindeloos lijkende saaie weggetjes. We wandelden zo’n 20-25km per dag, maar toch maakte dat toch niet zoveel uit, de groep om mee te wandelen was elke dag verschillend maar ook elke dag super aangenaam. Toen we ’s avonds op de kampplaats toekwamen was iedereen bekaf, maar toch blij dat we er waren. Het is nooit leuk om op te moeten geven. Zo nu en dan mochten we ons ook eens verfrissen in een zwembad, een stroompje of dan sprongen we gewoonweg in het kanaal.

Elke morgen en elke avond was er steeds een korte bezinning, maar ook tijdens de tocht was er elke dag een inhoudelijk moment. Vb. een foto van een Jezus kiezen die het meest aansluit bij het beeld dat je zelf had, een reclamespotje maken over Jezus, een uur gewoon in stilte stappen, … Dat gaf het kamp toch een meerwaarde.

We kwamen ook onderweg veel andere pelgrims tegen. Mensen die soms al meer dan drie maanden onderweg waren en toch de moed niet verloren. We wensten elkaar dan een goede tocht (buen camino). Toen we op het einde van onze camino op de laatste stapdag op de vreugdeberg aankwamen (een berg van waarop je de torens van de kathedraal kan zien) was iedereen uitgelaten. De laatste 5km waren ingezet, en al zingend liepen we door de straten. Veel mensen gaapten ons aan of toeterden vanuit hun auto. Toen voelde niemand zijn pijnlijke voeten meer, gewoon omdat we zo blij waren dat ons doel bereikt was.

Eenmaal aangekomen op het plein voor de kathedraal zong iedereen uit volle borst. Weer waren we een attractie voor de omstanders. Maar uiteindelijk was de tocht duizend keer mooier dan de kathedraal van Santiago zelf. Het doel dat we hadden was wel mooi, maar anderzijds toch wel teleurstellend. Het was allemaal zo commercieel!

’s Avonds op de camping kwam bij velen al het besef dat het nu echt afgelopen was. We zwaaiden de camion uit en vertrokken zelf de volgende dag richting onze tussenstop in Urt, waar we overnachtten in de tuin van een klooster. Daar hielden we ook onze laatste avond. Doodmoe kroop iedereen de volgende dag op de bus richting Torhout. Het afscheid van de groep viel iedereen zwaar. Na 2 weken kent iedereen iedereen en die vriendschap zit heel diep door alles wat we als groep hebben meegemaakt.

We hebben in totaal ongeveer 250km van de 850km lange camino effectief gewandeld, gespreid over 10 stapdagen. Ik vind het fantastisch dat mensen de energie vinden om dit soort kampen te organiseren. Alles was geweldig goed georganiseerd. Het eten was superdesuperlekker en de bezinningen mooi gevonden. Het is zeker een aanrader voor iedere jongere die iets onvergetelijks wil beleven